Bijwonen van ceremonie van Dewi’s vader met uiteindelijk as in de zee zetten.

Zoals ik gisteren al in mijn blog vertelde mochten Guus en ik vandaag de ceremonie bijwonen. Hier horen natuurlijk de passende kleding bij , die Guus en ik speciaal voor ceremoniële bijeenkomsten en tempel bezoeken hebben gekocht . Foto’s en filmpjes van onze kleding zijn opgenomen in onze tuin. Guus een dubbele Sarong en een speciaal hoedje, Ik zelf met een passend blouse en sjaal erbij.

Dewi en een van zijn familieleden,  kwam ons met de scooter ophalen om naar het centraal punt te vertrekken waar alle familieleden bij elkaar kwamen. Ik had mijn tasje bij en ik was benieuwd of ik in de gelegenheid was om van de ceremonie beelden te krijgen, want natuurlijk een ceremonie rondom de uitstrooien van Dewi’s vader is natuurlijk in onze ogen oneerbiedig om er foto’s van te maken. Wij kwamen op de centrale verzamelpunt aan iedereen liep er met een telefoon en iedereen maakte foto’s of filmpjes. 

Nadat alle familieleden aanwezig waren gingen wij de hoofdstraat op van Tejakula alle verkeer stond praktisch stil voor de ceremonie stoet.

Wij draaide hierna de straat in naar ons huis toe een paar meter verder gingen wij de eerste straat links en daar was het kerkhof. Deze is ook vanaf de hoofdstraat te zien als Guus terug kwamen van de winkel. Dan moet je niet denken aan een mooi kerkhof nee hier en daar een gedenksteen, veel afgebroken graven, weer de nodige afval. Voor de poort hielde wij halt en begon een ceremonie. Als iemand verongelukt zoals Dewi’s vader dan staan de poorten van het kerkhof open en moet er toestemming aan de goden worden gevraagd om binnen te mogen komen. Bij een natuurlijk overlijden hoeft dat niet .

 

Op het kerkhof zelf was een grote overkapping en een kleinere . Er waren 2 vrouwelijke priesters aanwezig , herkenbaar in de witte kleding en de hoge priester een man die helemaal werd aangekleed tijdens de ceremonie met veel offergaven.

                             

Wat heel apart was dat er tijdens de ceremonie in een keer dames in een groen tshirtje massageolie kwamen verkopen en 

 zelfs enkele gasten de nek begonnen te masseren.

Zie op de video en let rechts op de dame met het groene T-shirtje.

Tijdens dat de priester bezig was met de zegeningen werden continu mantra’s gezongen en gesproken. Er werd gerookt , drinken uitgedeeld, van allerlei verpakte lekkernijen. Drinken aan de overkant gehaald , ijsjes gekocht en dit allemaal tijdens de ceremonie. Achter door  werd zelfs alcohol gedronken. Overal zaten wij op afgebroken graven er werd gelachen, alsof wij niet op een ceremonie aanwezig waren.

Na de ceremonie met de priesters werd zoals hun het noemde de body op een schaal gelegd met alle offergaven en werd het met een snelbrander in brand gestoken net zolang dat er niks meer als as overbleef. Wat Guus en ik apart vonden dat er iets in doeken gewikkeld erop gelegd werd voor te verbranden, hun noemde het de body, maar ja niet zo groot als een mensenlichaam.

Daarna werd de overgebleven as op een offergaven gelegd en weer met offergaven omringd plus alle dingen die gisteren bij de ceremonie gemaakt zijn geworden door de priester.nadat ze er 3 keer omheen hadden gelopen ook weer helpers van de priesters.

Gingen wij na dik 3,5 uur richting de zee lopen.

Uiteraard op de weg naar zee komen we ook langs ons huis de Wantilan.

                                

 

Bij zee aangekomen volgde weer een ceremonie plaats.

Dewi had nog vlug foto’s genomen van Guus en mij op het strand.

Na de ceremonie voelde wij de eerste regendruppels en werd de as en de overgaves na zee gebracht.

Guus en ik waren gelukkig maar 50 meter van huis toen de regen echt los barste, wij hadden nog aangeboden om onder onze grote overkapping te schuilen maar de familie ging naar huis ondanks de zware regenbui. Had zelfs katuk onze hulp naar huis gestuurd was ze schijnbaar niet gewend. Ze hoefde niet de tuin te doen in deze regen.

Het was een bijzondere ervaring hopelijk genieten jullie een beetje mee van de filmpjes en de foto’s, blijf ons volgen Guus en Marlie.