Ubud en butterfly park en strawberry farm

Donderdag op weg naar Ubud , met een flinke opstopping vanwege de ceremonie in de bergen. Maar we hebben de tijd. Tijdens onze rit begon het te regenen ook de mensen liepen allemaal tijdens de ceremonie in de regen.

En toen wij in Ubud aan kwamen was het helemaal aan het gieten en was het net of er een riviertje door de straten stroomde.

We hebben toen de auto bij monkey forest gezet en met onze 2 paraplu’s dicht tegen elkaar met Hoop op onze arm want die heeft een bloedhekel aan regen, naar het restaurant gelopen om eerst een plasje te doen en natuurlijk koffie met een stuk gebak . Wij moesten wel voorzichtig lopen want het was spekglad.

Wij hadden er net over om een extra paraplu te kopen en ik had het over een regencape toen er een verkoper met gele jasjes aan kwam, hij vroeg 300 roepia’s en ik had afgedwongen naar 200 voor 4 was achteraf nog te duur 🤣, bij monkey forest vroegen ze 20 . Had die man ook weer een goede dag en wij waren ermee geholpen. Guus bleef met Hoop in het restaurant zitten want die mag monkey forest niet in. Kwamen eraan en ze zeiden eerlijk dat er geen ticket verkocht werden omdat de apen hoog in de bomen zaten vanwege de regen. Weer terug naar het restaurant. Daar sprong nog een aap bij een jongen op de tafel die schrok zich wezenloos. Tijdens dat wij de regencape  allemaal aan het doen waren, Hoop ging onder de paraplu. Maar onderweg liepen er nog genoeg apen rond in de regen.

Wij zijn leuke winkeltjes gaan bezoeken in Ubud. Gaandeweg werd het droog, hebben we lekker geluncht en daarna nog verder gewinkeld. Hier en daar wat gekocht, nog lekker koffie gedronken en ijskoffie met kokosijs genomen. Onderstaande winkel was met een binnen plaats hadden ze alles zelf gemaakte dingen.

Terug naar de auto om met een beetje licht door de bergen terug te rijden, Maar Ubud is heel druk om eruit te komen en ik dacht als wij de andere kant op reden dat we er zonder file eruit kwamen, maar er was maar een weg om eruit te komen door de file. Waren uiteindelijk tegen 19.45 terug in Tejakula daar wat bij een Warung gegeten was lekker, was een gezellige dag. ❤️

De volgende dag gingen wij naar het Butterfly park. De navigatie stuurde ons een hele smalle weggetjes op heel stijl en op een gegeven ogenblik kon de auto niet verder , je kon er niet keren op de top van de berg . Nicole en Laurenz uitgestapt , ik kreeg het Spaans benauwd ervan. Gelukkig kon de auto verder en ik was heel blij toen wij de normale weg hadden bereikt. Nicole had nog foto’s genomen van het uitzicht.

Na bijna 4 uur rijden omdat de TomTom het butterfly park niet vond en wij van het kastje naar de muur werden gestuurd waren wij eindelijk daar. Guus weer met Hoop naar het restaurant, omdat de hond niet toegestaan zijn.

Er waren hele mooie vlinders in het park te zien.

Ook bij de cocons zaten grote vlinders erop. En werden ze zelfs op je gezet of in de haren gedaan.

Zelfs Nicole die normaal er niet van houd om een vlinder op je gezet te krijgen vond het heel mooi.

In het butterfly park hadden ze witte egeltjes en eentje had jongen, en er was een kleine leguaan.

Daarna nog lekker geluncht in het restaurant van het park want het was weer lunch tijd.

Wij hadden eigenlijk naar de botanische tuin willen gaan maar daar was het te laat voor die ging al om 16.00 uur dicht dan maar naar de Strawberry farm. Dat viel dus tegen wat aardbeien onder de afgedekte plastic tunnels. Dan maar een aardbeien milkshake er drinken, ik natuurlijk een chocolade milkshake en Guus een koffie. Wel aardbeien gekocht de laatste kilo wat ze hadden. Ze hadden wel mooie planten.

Nog een foto van de rijstvelden.

Laurenz nog tussen de bloemen, hij had nog graag aan de overkant van de straat foto’s willen maken van de slangen en de vliegende hond, maar omdat het wat begon te regenen waren deze weg.

Ik dacht dat wij s’morgens een spannende tocht hadden gehad, maar dat was nog niks toen wij op de terug weg waren, de navigatie stuurde ons weer steile smalle wegen op maar deze had tot 2 keer toe een gat in de wegdek terwijl je er niet kon keren, ik zag het al helemaal voor mij, niet erover heen komen , blijven hangen, wegglijden pfffffff. Op Guus na allemaal uit de auto en Laurenz heeft Guus door het moeilijke wegdek geleid. Ik had genoeg spanning gehad zo erg dat ik er knallende hoofdpijn van had gekregen. Niet meer gaan uit eten maar even frietjes en kipnuggets gemaakt in de airfrayer. Laurenz en Guus waren de enige die het leuk hadden gevonden op het weggetje.

Het uitzicht was mooi , maar ik had even genoeg berg gezien. Blijf ons volgen Guus en Marlie